De parallelle identieke compositie

16Jun11

Das Pop-frontman Bent Van Looy is kwaad op ramen- en deurenproducent Belisol. Ramenfabrikant Belisol zou in een reclamespot muziek hebben gebruiktdie verdacht veel lijkt” op de Das Pop-hit “Never Get Enough“. In haar verweer zegt de reclameproducent dat de gelijkenissen “toevallig” zijn. Daar moest haast wel een blogartikel van komen.

Een beetje auteursrechtexpert is vertrouwd met het principe: auteursrecht beschermt enkel reproducties en adaptaties. Dat impliceert dat voor een auteursrechtelijke inbreuk vereist is dat je als kopieerder –  redelijkerwijze – kennis moet hebben gehad van het origineel. In de “Frozen”-procedure van Salvatore Acquaviva tegen Madonna was het bewijs dat deze laatste ooit in België zou hebben verbleven en dus kennis kon hebben van het Acquaviva-nummer van doorslaggevend belang. Een parallelle identieke compositie is immers geen auteursrechtinbreuk. Twee auteurs die onafhankelijk van elkaar – toevallig – hetzelfde werk creëren, maken geen inbreuk op elkaars  werk. Elke inbreukmaker kan zich met dit argument (“het is toeval“) verweren tegen een auteursrechtelijke aantijging.

Als het inbreukmakend deuntje (oud) gemeen goed is, kan je je ook niet op auteursrechten beroepen, getuige daarvan de zaak van ene DJ Michiel De Jong tegen DJ Tiësto. DJ Tiësto stelde dat er geen auteursrechtinbreuk was omdat het door hem gekopieerde deuntje reeds voorkwam bij Händel en dus niet meer auteursrechtelijke beschermd is.

Auteursrecht kent dus – in tegenstelling tot pakweg octrooirecht – geen absolute exclusiviteit toe op een bepaalde creatie. Als ik morgen een werk componeer dat identiek is aan “Never Get Enough” van Das Pop, volstaat die vaststelling dus niet om mij van een auteursrechtelijke inbreuk te betichten. Das Pop zou ook moeten aantonen dat ik “redelijkerwijze” kennis kon hebben van hun hit. Gelet op de airplay die zij verkregen heeft, zal een rechtbank waarschijnlijk oordelen dat zulks het geval is. Bijgevolg zou het aan mij zijn om te bewijzen dat ik het afgelopen jaar op pakweg Mars heb gewoond.

Terug naar Belisol en Das Pop: op zich is het Belisoldeuntje wat het is: een kort geharmoniseerd ritme, zonder aparte melodie. Het is voor discussie vatbaar of dit al dan niet een auteursrechtelijke inbreuk is op het werk van Das Pop, onder meer  omdat het door Belisol gebruikte fragment erg kort, niet identiek en relatief eenvoudig is. Gelet op de grote verspreiding van het origineel, is het toevalsverweer echter uiterst bizar: zou de Belisol-reclameman echt geloven dat zijn componist de afgelopen maanden de song nog nooit heeft meegezongen?

Advertenties


%d bloggers liken dit: